In de loop van 40 jaar heb ik college gegeven in econometrie, matrixalgebra, micro-economie. macro-economie en openbare financiën. Ergens in 1976/1977 gaf ik mijn eerste colleges: inleiding econometrie voor eerstejaars econometriestudenten. Ik voelde mij zelf heel erg eerstejaars: ik had het idee niet veel meer te weten dan de studenten zelf. Ik was geen geboren onderwijzer. Later toen ik colleges gaf aan economiestudenten zag ik in hoe makkelijk het was econometriestudenten iets te leren. Die leergierige studenten wilden namelijk ook graag iets leren, economiestudenten wilden een diploma halen. Later, vanaf de jaren 90 toen internationale klassen hun intrede deden, veranderde dat ook weer. Internationale studenten in de economie waren ambitieuzer dan hun Nederlandse collega’s en daardoor werden de Nederlandse studenten ook weer ambitieuzer. Vanaf volgend jaar ga ik les geven aan het instituut Hoger Onderwijs Voor Ouderen (HOVO). In het HOVO verwacht ik ook weer leergierige studenten aan te treffen. Dan zal het lesgeven weer net zo zijn als 40 jaar geleden met dit verschil dat ik nu wel boven de stof sta.

2 reacties

Philip Heijnen · januari 25, 2019 op 2:46 pm

Hoi,

Ik las vandaag uw artikel in de volkskrant. Ik ben het grotendeels eens met uw conclusie dat we waarschijnlijk naar een transferunie toe gaan. Ik heb alleen een andere mening over het feit dat de arme nederlandse belastingbetaler hiervoor zou betalen.

Nederland heeft dankzij de uniforme munt (Euro) een groter handelsoverschot met de zwakkere Europese landen zoals Italie, waardoor er hier relatief meer banen zijn en er meer belastinggeld geheven wordt. Dus Nederland profiteert hiervan, zoals u ook in uw artikel aangaf als ik me niet vergis.

Het zou voor mij daarom niet zo gek zijn dat er op europees niveau een soort belasting wordt geheven in de sterkere landen op basis van de handelsoverschotten (en/of huisprijsstijgingen en andere bubbel-vormers), om projecten op te zetten in de zwakkere landen en de koopkracht aldaar te onderhouden.

Want als deze overschotten zo door gaan is het geld op een gegeven moment natuurlijk op in landen als Italie. Er zouden mijns inziens een aantal zelfstabiliserende maatregelen moeten worden ingevoerd op europees niveau die ervoor zorgen dat de zwakkeren niet steeds zwakker worden. Met alle problemen van dien.

Natuurlijk hebben landen als Italie veel fouten gemaakt in het verleden, en kloppen er bepaalde dingen nog steeds niet. Maar anderzijds is dit niet de schuld van de gemiddelde inwoner die altijd braaf belasting en pensioenbijdrages heeft betaald en die steeds verder richting de armoede grens gaat.

Dus mijn visie:
1- zwakkere landen maken fouten en zullen die blijven maken
2- sterkere landen profiteren van hun positie waardoor er continue geldstroom is van zwakkere landen naar sterkere landen.
3- deel van deze geldstroom moet terugkeren om verschil tussen landen niet te groot te maken, en belangrijker nog, te voorkomen dat de sterkere landen eerst te sterk groeien en dan in crisis komen omdat de geldstroom (handelsoverschot) instort omdat het zwakkere land niet meer koopkrachtig zijn.

Ben benieuwd naar uw mening hierover.

We hebben in NL momenteel weer een ontzettende huisprijzen bubbel waar we ook alleen banken en erfgenamen rijker mee maken. Als we de nederlanders meer koopkracht willen geven zouden we mijns inziens op nationaal niveau regels moeten invoeren die het percentage van het salaris dat aan wonen gespendeerd wordt omlaag gaat. En ook in Nederland ervoor zorgen dat de provincies aantrekkelijk blijven voor werkgevers, voordat we straks met zijn 16 miljoen in de grachtengordel wonen.

Met vriendelijke groet,
Philip Heijnen

    harrieverbon · januari 26, 2019 op 2:19 am

    Geachte heer Philip Heijnen.

    Ik denk eigenlijk niet dat we een verschil van mening hebben. Overdrachten tussen lidstaten worden gefinancierd door de belastingbetalers van de sterke landen, maar diezelfde belastingbetalerss profiteren van de sterke positie van hun land dankzij de euro. Het zou beter zijn om op Europees niveau begrotingsbeleid en economisch beleid ten gunste van de zwakke landen te voeren. Dat vereist centralisatie van besluitvorming en daar is in de EU geen meederheid voor. Ooit zal het er misschien van komen.

    met vriendelijke groeten

    Harrie Verbon

    PS: de huizenmarkt is weer een ander verhaal